met de gouden tip. Zijn vrouw werkte
als vrijwilliger in Fogelsanghstate en
zij wist dat het koetshuis leeg stond.
Jan en Auke hadden samen een lijstenmakerij
en knapten zo nu en dan samen een
woninkje op. Zoals dat gaat in de FrieseWouden.
"Als je nog eens iets anders wilt, moet je daar
even gaan kijken", was Aukes verhaal.
Jan en Mineke namen een kijkje door de ramen.
De modder stond hoog tegen de muren. Al
jaren was er weinig meer aan het pand gedaan.
"Hoe moeten we dit aanpakken?" vroeg Jan zich
af.Zijn broer maande hem tot kalmte. "Je moet
niet alles tegelijk willen." Na een week kwam hij
met een keurige schets voor de indeling van het
huis en de werkruimtes. "Wij hebben het exact
zo gedaan." Uiteraard ná een gesprek met barones
Van Harinxma thoe Sloten, de eigenaresse
van het complex. Zij en haar man zagen wel heil
in het idee, maar vroegen om doordachte plannen.
Die kregen ze.
Wat Aukes ogen zagen, kon hij maken. Voor
de serviezenverzameling van Mineke maakte hij
grote, klassiek ogende kasten. "Hij had maar een
klein schetsje aan een spijker gehangen. Aan de
hand daarvan kon hij zo die kasten timmeren."
Van hem kwam ook het idee voor de platte zuilen
met de monsters van wissellijsten, die de
theeschenkerij enigszins afschermen en daarmee
een intiem gevoel geven.
Vorig jaar overleed Auke aan kanker. Jan en
Mineke hebben het er moeilijk mee. "Het doet
pijn. Met name voor Jan, hij en Auke konden
lezen en schrijven met elkaar", zegt Mineke.
Aukes naam mag niet onvermeld blijven. Hij
heeft hen een prachtige erfenis nagelaten, waar
ze elke dag met veel plezier werken en wonen. | 
.jpg)
.jpg)
